Η ινσουλίνη είναι μια ορμόνη που εκκρίνεται από το πάγκρεας και ο ρόλος της είναι να τοποθετεί τη γλυκόζη μέσα στους ιστούς το σώματος. Αντίσταση στην ινσουλίνη είναι η κατάσταση κατά την οποία έχει χαθεί αυτή  η ικανότητα της ινσουλίνης. Εξαιτίας αυτού, το πάγκρεας εκκρίνει πολύ μεγάλες ποσότητες ινσουλίνης  για να καλύψει τις ανάγκες του οργανισμού( υπερινσουλιναιμία ). Κάποια στιγμή το πάγκρεας εξαντλείται και  χάνει την ικανότητα να παράγει  μεγάλες ποσότητες ινσουλίνης . Τότε παρουσιάζεται ο διαβήτης τύπου ΙΙ.  Δεν γίνονται διαβητικοί όλοι όσοι έχουν αντίσταση στην ινσουλίνη, όμως, όσοι έχουν διαβήτη τύπου ΙΙ κάποτε είχαν αντίσταση στην ινσουλίνη. Δίκαια λοιπόν η αντίσταση στην ινσουλίνη θεωρείται ένα προδιαβητικό στάδιο. Η υπερινσουλιναιμία, εκτός του διαβήτη, έχει και άλλες δυσμενείς επιδράσεις στον οργανισμό. ενοχοποιείται για την πρόκληση δυσλιπιδαιμίας, υπέρτασης και αρτηριοσκλήρυνσης, μιας κατάστασης που ονομάζεται μεταβολικό σύνδρομο. Επίσης οδηγεί τις περισσότερες φορές σε παχυσαρκία.

Αρχικά, τα άτομα με αντίσταση στην ινσουλίνη θα πρέπει να ακολουθούν ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα διατροφής. Το αυξημένο σωματικό βάρος και ιδιαίτερα η κοιλιακή παχυσαρκία πυροδοτούν πολλές φορές την ινσουλινοαντίσταση γι αυτό άτομα υπέρβαρα ή παχύσαρκα επιβάλλεται να πλησιάσουν το ιδανικό τους βάρος. Απώλεια βάρους, ακόμα και 15% του αρχικού, βελτιώνει κατά πολύ την δράση της ινσουλίνης.

Ας δούμε αναλυτικά πώς θα πρέπει να διαμορφωθεί το διαιτολόγιο μας σε περιπτώσεις ατόμων με αντίσταση στην  ινσουλίνη σε ό,τι αφορά τα βασικά θρεπτικά συστατικά:

Υδατάνθρακες  : Σε καμία περίπτωση δεν αποκλείουμε τους υδατάνθρακες από την διατροφή μας, αλλά, πρέπει να επιλέξουμε εκείνους με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη. Αποφεύγουμε ζάχαρα απλά όπως : γλυκά, μέλι, αναψυκτικά, χυμό με ζάχαρη, δημητριακά με ζάχαρη και λευκό ψωμί. Προτιμούμε ψωμί ολικής αλέσεως ή σικάλεως ή πολύσπορο, ζυμαρικά ολικής, αναποφλοίωτο ρύζι, βρώμη, ξηρούς καρπούς και φρέσκα φρούτα και λαχανικά. Με αυτόν τον τρόπο, αυξάνουμε την πρόσληψη φυτικών ινών,  οι οποίες επιβραδύνουν την απορρόφηση σακχάρου από το έντερο και δεν προκαλούν μεγάλες διακυμάνσεις στα επίπεδα ινσουλίνης.

Λίπη : Η αντίσταση στην ινσουλίνη συνήθως συνοδεύεται από υπερλιπιδαιμία, δηλαδή αυξημένη χοληστερίνη ή/και τριγλυκερίδια. Περιορίζουμε λοιπόν τα ζωικά λιπαρά αποφεύγοντας το λίπος από το κρέας, το βούτυρο, την κρέμα γάλακτος, τη μεγάλη ποσότητα λιπαρών τυριών και τα αλλαντικά. Ταυτόχρονα, αυξάνουμε την κατανάλωση ω3 λιπαρών οξέων. Έρευνες έδειξαν ότι η μείωση σε ζωικά λιπαρά και, ταυτόχρονα, η αύξηση σε ω3 λιπαρά οξέα φαίνεται να βελτιώνει την ευαισθησία στην ινσουλίνη. Τα λιπαρά λοιπόν που πρέπει να καταναλώνουμε είναι:  ελαιόλαδο ωμό, λιπαρά ψάρια (σκουμπρί, σαρδέλα, τσιπούρα, σολομός, γαύρος ), αβοκάντο, καρύδια και λιναρόσπορο. Παράλληλα, περιορίζουμε την κατανάλωση τηγανιτών .

Πρωτεΐνες : πρέπει να επιλέγουμε τροφές πλούσιες σε πρωτεΐνη και χαμηλές σε κορεσμένα λιπαρά. Οι τροφές αυτές είναι: το κοτόπουλο, το ψάρι, η γαλοπούλα, το άπαχο μοσχάρι, το άπαχο γάλα και γιαούρτι, το αυγό, οι ξηροί καρποί και τα όσπρια.

Συμπερασματικά, η διατροφική προσέγγιση των ατόμων με αντίσταση στην Ινσουλίνη δεν διαφέρει πολύ από την υγιεινή μεσογειακή διατροφή, που είναι ορθό να ακολουθούμε όλοι μας. Με την σωστή διατροφή μπορεί ένα άτομο με αντίσταση στην ινσουλίνη να καθυστερήσει ή να μην αποκτήσει ποτέ διαβήτη τύπου ΙΙ.

 

Χριστίνα Καραμπίνα

Διαιτολόγος- Διατροφολόγος

Ηγουμενίτσα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.